نون و قلم

تقدیم به عادل فردوسی پور، آن که صراحتش نئشه مان می کند

دلم از حالا برای عادل فردوسی پور، آن نیشخندهای شیطنت آمیز و آن سوال های کنایه آمیزش تنگ می شود. سال ها می شد که دوشنبه شب ها را در هر شرایطی پای تلویزیون می گذراندم و نود را می دیدم. فرقی نمی کرد در هر شرایطی، ندیدن نود همیشه باعث می شد احساس کنم چیزی را کم دارم، گویا صراحتش به من شجاعت و گاهی اوقات حاشیه ای بودنش من را به متن می کشاند. اما آن چه در برنامه نود این هقته گذشت تنها نشان از پایان یک برنامه ندارد، پایان یک فرهنگ است که تنها سنگرش را نیز واگذار کرد تا آنهایی که سرمست از قدرتند، هم چنان در توهم قدرت بمانند. و من هم چنان بتوانم بگویم فوتبال ایران نمادی از جامعه ایران است. جامعه ای که هر روز تنگ تر می شود و هر روز ناامیدانه تر.

آری، نود آینه تمام نمایی از آن است که در دولت نهم و بر سر رسانه ها آمده است. دولتی که صدای منتقد را صدای برانداز می داند و خود را تنها مدافع همه چیز! ...

آنچه عصبانیم کرده است شنیدن خبر عدم برگزاری جشنواره تئاتر استانی است. یعنی امسال تئاتر بی تئاتر. حالا جوان هایی که علاقه شان تئاتر است یا یک سال منتظر می مانند تا در بزرگترین فعالیت تئاتری استان حضور داشته باشند امسال بی خیال شوند. می گویند پول نداریم ...

نگاه بر عاشورا می تواند از دریچه مداحان و منبریان، سنت های عزاداری و خرافات راه یافته به این پاک ترین رخداد انسانی باشد. از چک های میلیونی که به نام حسین(ع) و به کام عده ای نوشته می شود. می توان از عدم توجه به فلسفه قیام عاشورا گلایه کرد و این که شور بی شعور در راه حسین بی مفهوم است.

می توان با دید دیگری هم از مساله عاشورا نوشت...

بحث ثابت دیگری که بارها تکرار شد، انتخابات ریاست جمهوری آینده بود ...

بلافاصله پس از ورود به بم در سالن سوله هلال احمر این شهر مستقر شدیم. ما که برای نجات انسان ها آمده بودیم، گویی تنها مجال بیرون کشیدن جنازه ها را از خاک یافتیم ...