نون و قلم

امروز عصر کنار خیابان طالقانی منتظر ماشین ایستاده بودم. خیابان خلوت بود. پژو 206ای به آهستگی از کنارم گذشت. کمی بالاتر ایستاد. تنها توانستم بشنوم یکی از سرنشینانش گفت آقا.  پلاکش را دیدم. ایران 78 بود. گفتم لابد می خواهد آدرس بپرسد. تا آمدم به جلو بروم، دنده عقب گرفت و کنارم ایستاد. سرنشینانش یک زن و یک دختر بودند. به ظاهرشان می خورد مادر و دختر باشند.

ـ آقا ببخشید جسارت نباشه خدمت شما.شرمنده ام...

۱. شنیدم اوباما با این نخست وزیر خوش تیپ ترکیه به مسجدی رفته اند، آنجا هم گفته که اسلام خدمات بسیاری به جوامع انسانی کرده است. از همان سرزمین ترک ها هم بوده که دوباره برای ایرانی ها پیام های خوب خوب داده است. حتی امروز خواندم که همین باراک حسین در برابر پادشاه سعودی ها سر تعظیم فرود آورده. یاد روزهای انتخاباتی ایالات متحده افتادم، آن ها یکی را می خواستند که بعد از کارهای جرج بوش، چهره خود را اصلاح کنند و این حسین آقا چه خوب دارد این مسیر را پیش می رود...

  تقدیم به جوانان شهرم، که قم را سرافراز می خواهند

1. چند روز پیش بود که داشتم نسیما را برای چندمین بار ورق می زدم که صفحات سرویس شهر دوباره نظرم را به خود جلب کرد. فکر کردم که خواندن این صفحات که درباره رود سرگردان (یا همان رودخانه قم) است، پس از وقوع سیل چقدر می تواند جالب باشد. مخصوصا هنرمندی ها و ذکاوت هایی که دوست جدیدم مهدی محمدی دوست به خرج داده بود. پس دوباره شروع کردم به خواندن، همان طور که تصاویر بلوتوث از سیل در ذهنم جریان داشت...

تقدیم به عمو عزت که آخرین روزها را در ساختمان شیشه ای جام جم می گذراند

از هنگامه تحویل سال در تلویزیون به خوبی می شد حدس زد که نوروز88 برای مخاطبانش چیزی نخواهد داشت.

در ابتدا می توان از مجموعه برنامه های تحویل سال نو یاد کرد. در واقع با حضور رقبایی هم چون شبکه تازه نفس بی بی سی فارسی و شبکه باسابقه ای هم چون تپش در آن سوی مرزها، سیمای جمهوری اسلامی تلاش بسیاری را به خرج داده بود تا بتواند مخاطبان بیشتری را به خود جلب کند. حضور ستاره هایی هم چون لیلا اوتادی در شبکه اول و حضور خواننده ای مثل محسن یگانه و شاعری چون خلیل جوادی (شاعر شعر معروف محکمه) در شبکه سه ...

تقدیم به روح آنان که در حماقت ما غرق شدند

حسین در وبلاگش نوشته است شش نفر در سیل قم جان سپرده اند و گویا یکی از بستگان دوستانش هم در همین اتفاق جان سپرده است. به صراحت بگویم حتی در بم زمانی که آن همه کشته دیدم و آن همه جنازه پیچیده در پتو در کنار خیابان ها، تا این اندازه ناراحت و مغموم نشده بودم. حتی این اولین بار بود زمانی که یکی از دوستان مطلع خبر آورد که خودش سه جنازه را دیده است بازهم باور نکردم. یعنی دلم نمی خواست باور کنم. باور کردن حماقت برخی تا این اندازه و بی ارزش شدن جان آدم ها تا این حد برایم سخت است...

یک امروز در جمع دوستان بحث اخراجی ها و مسعود ده نمکی بالا گرفت...

تقدیم به استادآقا¹، شاید که به هنر جوانان قمی لبخند بزند

تصویر اول، کوی دانشگاه تهران:
چندسال پیش بود که یکی از سالن های نمایش کوی دانشگاه تهران فیلم مستند فقر و فحشا را با حضور مسعود ده نمکی نمایش می داد. سالن مملو از جمعیت بود به گونه ای که بخشی از دانشجویان سرپا ایستاده بودند تا واقعیت های پنهان جامعه خود را ببینند. سانسور ناشیانه فیلم سروصدای همه را درآورده بود و بعضا دانشجویان اعتراضاتی می کردند. اما زمانی که مسعود ده نمکی شروع به صحبت کرد اعتراض ها به اوج خود رسید، بخش عمده ای از سالن او را هو کردند و عده ای بر علیه اش شعار دادند. صحبت های ده نمکی هم نه تنها جمعیت را آرام نکرد که تنها سبب شد سالن تقریبا خالی شود. "یک روز ما اون طرف میله ها بودیم و شماها این طرف، ما به سمت شما سنگ می پروندیم و شما در جواب به ما سنگ می زدید. امروز ما اومدیم این طرف پیش شما پس بزارید ما حرفمون رو بزنیم، شمام حرفتون رو بزنید." ...